W przypadku pozwów frankowych dość duży problem stwarza konieczność określenia dochodzonej kwoty z tytułu nadpłaconych rat kredytu lub zawyżonej wartości spread’u. Kwestia w jaki sposób wyglądać ma przewalutowanie kredyty we frankach stanowiła przedmiot zainteresowania Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 14 lipca 2017 r. (II CSK 803/16), stwierdził, że w odniesieniu do tej kwestii pomocne mogą być przepisy ustawy prawa wekslowego.

Na czym polega problem dochodzenia zwrotu nadpłaconych rat?

Problem wynika z faktu, iż dochodząc od banku kwot z tytułu klauzul niedozwolonych musimy stwierdzić dwie rzeczy:

  • Klauzule umowne należy uznać za abuzywne –  nie wiążą one stron umowy;
  • Określić kwotę, która z tego powodu przysługuje do zwrotu „frankowiczowi”.

W takiej sytuacji zazwyczaj dochodzi do luki polegającej na tym, że nie wiadomo na jakiej podstawie obliczyć kurs waluty na podstawie, którego powinna nastąpić spłata. W naszym kolejnym artykule dowiedzą się Państwo, na czym polegają pozwy frankowe.

Kredyty zaciągnięte przed 2009 rokiem

Zdaniem Sądu Najwyższego zamiast klauzul niedozwolonych należy zastosować normy prawne. W pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę art. 358 § 2 k.c. przewidujący, że wartość waluty obcej określa się zasadniczo według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski. Jednakże ze względu na to, że przepis ten został wprowadzony dopiero w 2009 r., rozwiązanie to ma zastosowanie tylko do kredytów zaciągniętych po wejściu przedmiotowej ustawy w życie. Nie można go stosować do umów wcześniejszych.

Zatem do umów zawartych przed 2009 r. należy zdaniem Sądu Najwyższego brać pod uwagę wolę stron umowy i jej postanowienia. Zatem w głównej mierze zastosowanie przy takim założeniu znajdą wartości ustanawiane w tabelach kursowych banku, jednakże tylko w sytuacji, w której również te postanowienia nie zostały w procesie skutecznie zakwestionowane.

Prawo wekslowe a przewalutowanie kredytu we frankach

Ostatecznie zatem jeśli żadne z powyższych rozwiązań nie znajduje zastosowania Sąd Najwyższy stwierdził, że w drodze analogii można zastosować art. 41 ustawy- Prawo wekslowe. Przedmiotowy przepis stanowi, że jeżeli weksel wystawiono na walutę, która nie jest walutą miejsca płatności, sumę wekslową można zapłacić w walucie krajowej według jej wartości w dniu płatności.

Mówiąc prościej, z przyjętej wykładni wynika, że jeżeli kredyt został zaciągnięty w walucie innej niż złoty kwotę każdej poszczególnej raty należy określić według kursu NBP w dniu płatności. Ostatecznie zatem zapłata i tak powinna nastąpić w wartości określonej podobnie jak w przypadku art. 358 § 2 k.c.